تفسیر عهد جدید - کتاب غلاطیان فصل 6

خوبی کردن نسبت به همه (۶: ۱-۱۰)
۱ ای برادران اگر کسی به خطایی گرفتار شود، شما که روحانی هستید چنین شخص را به روح تواضع اصلاح کنید. منظور از شما که روحانی هستید، آن افرادی است که به روح رفتار میکنند (۵: ۱۶) و به روح زیست میکنند (۵: ۲۵). اگر ما روحانی هستیم، باید متحمل ضعفهای براردان ضعیفتر خود در کلیسا باشیم. اگر آنها در گناه و یا در وسوسه و لغزش افتادند، باید به جای توبیخ نمودن آنها، ایشان را به روح تواضع کمک کنیم. هرگز از لغزش برادر خود شادمان نشویم. برعکس اگر دیدیم که برادرمان افتاده است، او را با روح تواضع، تقویت و تشویق کنیم و آن برادر یا خواهر را کمک کنیم که در مسیر توبه قرار گیرد. در این میان باید ضعفهای خودمان را نیز از خاطر نبریم. مواظب باشیم که مبادا دچار غرور شویم، چرا که ممکن است فردا خودمان دچار همان لغزشها گردیم. زمانی که از گناه برادر خود مطلع شدیم، به یاد بیاوریم که اگر به خاطر فیض و رحمت خدا نبود، خود مرتکب گناهی به مراتب زشتتر و پلیدتر میشدیم (اول قرنتیان ۱۰: ۱۲ را مشاهده کنید). بیایید درچنین مواقعی ازخود بپرسیم: « اگر من درهمان وضعیت ودر همان گناه بودم، از براردان خود چه توقعی میداشتم؟» سخن خداوند را به یاد بیاوریم که فرمود: لهذا آنچه خواهید که مردم به شما کنند، شما نیز بدیشان همچنان کنید، زیرا این است تورات و صحف انبیا (متی ۷: ۱۲).

۲ بارهای سنگین یکدیگر را متحمل شوید. منظور از بارهای سنگین چیست؟
شاید بعضی از این بارهای سنگین، مسئولیتها و مشغلۀ آن برادر میباشد. شاید آن برادر و یا خواهر، بسیار گرفتار است و باید ساعتها ی زیادی را به کار و کسب بگذراند. شاید او خسته است و نیاز به استراحت دارد. در این صورت، باید به نوعی او را کمک کنیم و بارهای او را کم و سبکتر بسازیم.
بعضی از بارهای سنگین، ممکن است ناشی از ناراحتیهای فکری باشد. ممکن است برادر و یا خواهرمان زیاد غصه میخورد، از چیزی مایوس شده است و یا دل شکسته و غمگین است. در این مواقع نیز باید سعی کنیم به آنها کمک کنیم و به نوعی بارهای سنگین ایشان را برداریم.
سومین بار سنگین به وسیلۀ اعمال غلط و انتخابهای نادرست برعهدۀ ما گذاشته میشود در این گونه موارد، خود شخص مسئول آن بارها میباشد. ممکن است آن برادر، عصبانی مزاج و تند خو است. او میداند که عصبانی شدن و خشم گرفتن بیهوده صحیح نیست ولی او مرتب کار بد خود را تکرار میکند و از این مسئله بسیار در رنج است. این امر برای او مبدل به باری سنگین شده است. حال چگونه میتوانیم او را در حمل این بار کمک کنیم؟
ما میتوانیم با بخشیدن آن برادر و یا خواهر، بار او را حمل کنیم. میتوانیم او را نصیحت کنیم که تند خویی و اخلاق خشن خود را تعدیل کند هرگز نگوییم: «اگر آن برادر یا آن خواهر فلان اخلاق بد را به کنار گذاشت، با او حرف خواهم زد» به یاد بیاوریم که مسیح همچو توقعی از ما نداشت او ابتدا ما را پذیرفت و با روح تواضع به ما کمک کرد و بارهای ما را برداشت. ما نیز باید به همسایۀ خود چنین کنیم.
زمانی که برادر و یا خواهرمان مرتکب گناهی شود، بار سنگین خجالت و شرمساری بر دوش او قرار خواهد گرفت. ولی در بسیاری مواقع، بارسنگین گناه آن برادر و یا خواهر، بر دوش دیگران و حتی کلیسا قرار خواهد گرفت. ممکن است به خاطر گناه آن شخص، کلیسا بدنام و شرمنده و خجالت زده گردد. اگر همچو حالتی پیش آید، چه باید بکنیم؟ آیا در آن موقع هم باید بار او را بر دوش خود برداریم؟
بلی! این وظیفه ما است که حتی در آن مواقع نیز متحمل بارهای برادران خود بشویم. ما نه تنها باید بارهای گناه برادر خود را تحمل کنیم، بلکه باید آماده باشیم که بهای گناهان او را نیز پرداخت کرده، به خاطر گناه برادر و یا خواهر خود، متحمل رنج و شرم و خجالت بشویم. این دقیقاً همان کاری است که مسیح برای ما انجام داد. اگر مانند مسیح عمل کنیم آنگاه شریعت مسیح را به جا آوردهایم. عیسی مسیح فرمود: این است حکم من که یکدیگر را محبت نمایید، همچنانکه شما را محبت نمودم (یوحنا ۱۵: ۱۲).

۳ در مقایسه با خدا، انسان هیچ است (مزمور ۸: ۴). بنابراین باشد که فکر نکنیم که شخص مهمی هستیم و کلیسا و ملکوت خدا به ما محتاج است! اگر این رویۀ ما باشد و با خود گمان کنیم که روحانی، ارزشمند و یا مهم میباشیم، خود را گمراه میکنیم و در دام غرور خواهیم افتاد.
هرگزخود را با دیگران مقایسه نکنیم. زیرا که در این صورت همیشه کوشش خواهیم نمود که خود را بهتر از انچه که هستیم نشان بدهیم. برعکس بیایید. خود را با عیسی مسیح مقایسه کنیم. زیرا تنها در این صورت، فروتن خواهیم شد!

۴ هریک از ما مسئول اعمال و رفتار خودش میباشد. از این جهت، هرکدام از ما بایستی دائماً قلب خود را مورد تفتیش قرار دهد و رفتار خود را با هدایت روحالقدس منطبق سازد. همانطور که درخت را از میوهاش میشناسند، کارهای ما نیز معرف ایمان ما و چگونگی رابطۀ ما با عیسی مسیح میباشد. پولس میگوید اگر اعمال و رفتار شخصی خوب و پسندیده باشد، جا دارد که او به کارهای خوب خود فخر کند. منظور وی این نیست که ما خود را به دام غرور بیندازیم، بلکه مقصود او این است که ازانجا که خدا منشأ هر عمل خوب و هر راستی میباشد، در کارهای نیکوی خود به فیض خدا که در ما کار میکند افتخار نماییم (اول قرنتیان ۱۵: ۱۰). پولس میگوید ما نباید خود را با دیگران مقایسه کنیم ما نباید به این فخر کنیم که برادرمان در گناه به سر میبرد و ما دارای قوت روحانی هستیم! برعکس، ما باید ازکارهای نیکویی که خدا به وسیلۀ ما انجام میدهد فخر و شادی نماییم. هر کودکی با دیدن خوشحالی پدرش خوشحال میشود، ما نیز بایستی به کارهای نیکویمان، فخر کنیم چون که آن کارها باعث خشنودی پدر آسمانی گردیده است.
لازم است همیشه خود را با عیسی مسیح مقایسه کنیم. زیرا در آن صورت نه تنها فروتن خواهیم شد بلکه متوجۀ گناهان خودمان گردیده دیگر در پی یافتن عیب و ایراد از برادران خود نخواهیم بود.

۵ پولس رسول در آیه ۲ میگوید: بارهای سنگین یکدیگر را متحمل شوید. اما در اینجا میگوید: هرکس حامل بار خود خواهد شد. آیا پولس ضد و نقیض سخن میگوید؟ خیر. بار در آیه ۵، با بار در آیۀ ۲، کاملا متفاوت است. منظور از بار در آیۀ ۵، مسئولیت و وظایف مسیحی و اجتماعی هرکس است هر یک از ما مسئولیتها و وظایفی داریم و نباید آن بارها را بر دوش دیگران بنهیم. خدا برعهدۀ هر یک از ما وظیفهای محول نموده است وحساب آن را از ما به طور انفرادی خواهد گرفت (رومیان ۱۴: ۱۲؛ دوم قرنتیان ۵: ۱۰).

۶ چه بسا دیده شود که معلمین و شبانان و واعظین کلام در فقر مادی به سر ببرند. آنها ممکن است از نظر مادی در مضیقه باشند. اگر ما که از خدا برکات مادی دریافت نمودهایم، معلم و یا شبان خود را محتاج ببینیم، باید همان طور که او ما را در برکات معنوی خود سهیم ساخته است، او در برکات مادی خویش شریک نماییم (رومیان ۱۵: ۲۶-۲۷؛ دوم قرنتیان ۹: ۱۱-۱۲ را مشاهده کنید).

۷ زیرا که آنچه آدمی بکارد، همان را درو خواهد کرد. درطبیعت و کشاورزی، این امری بدیهی و اصلی ثابت شده میباشد. پولس رسول میگوید که این قانون در مسائل معنوی و روحانی هم صادق میباشد. ما قدرت گول زدن و استهزای خدا را نداریم. او میداند که ما چه کاشتهایم و او محصول همان بذرها را به ما خواهد داد.
هرچه بیشتر در راه خدا به دیگران کمک کنیم، خدا بیشتربه ما خواهد داد. شخص سخی فربه میشود، و هرکه سیراب میکند خود نیز سیراب خواهد گشت (امثال ۱۱: ۲۵؛ دوم قرنتیان ۹: ۶).

۸ هرکه برای جسم خود کارد یعنی اگر به جهت منافع شخصی و اقناع و ارضای امیال جسم خود تلاش کند؛ حاصل جسم یعنی فساد را درو خواهد کرد. ولی اگر برای روح کارد حاصل کار خود یعنی حیات جاودانی را دریافت خواهد نمود (رومیان ۶: ۲۱-۲۳؛ اول یوحنا ۲: ۱۷ را مشاهده کنید).
اگر در پی درو کردن محصول روحانی هستیم، باید بذر روحانی بکاریم. و اگر بخواهد حاصل موت و فساد را درو نماید، کافی است که اعمال جسم (غلاطیان ۵: ۱۹-۲۱) را بکارد. خدا عادل است. او به ما پاداش و دستمزد شایسته و عادلانۀ اعمال ما را خواهد داد. او همیشه براساس کارهای ما به ما دستمزد خواهد داد.

۹ بسیاری از ایمانداران، زندگی روحانی خود را با اشتیاق وعلاقۀ بسیار شروع میکنند. ولی رفته رفته، از پیروی راستی خسته خاطر میگردند و برخی دیگر، دویدن را بالکل رها مینمایند. (غلاطیان ۵: ۷).
آیا برادر و یا خواهر خستهای در میان شما وجود دارد؟ باشد که آنها نام خدا را بخوانند تا اینکه از خدا قوت و نیروی تازه دریافت کنند (اشعیاء ۴۰: ۲۹-۳۱). بگذارید ایشان به عیسی مسیح چشم بدوزند.، مبادا درجانهای خود ضعف کرده، خسته شوند (عبرانیان ۱۲: ۳) باشد که آنها پاداش وجایزهای که برای ایشان مهیا گشته است به خاطر بیاورند (اول پطرس ۱: ۳-۴). اگر خسته نشویم، خرمن عدالت را دراین جهان درو خواهیم نمود و حیات جاویدان را در عالم آینده به چنگ خواهیم آورد (دوم تیموتائوس ۴: ۷-۸ را مشاهده کنید).

۱۰ پولس رسول در آیۀ ۹ هشدار میدهد لیکن از نیکوکاری خسته نشویم. منظور از «نیکوکاری»، انجام کارهای نیکو برای دیگران است. به بیانی دیگر منظور از نیکوکاری، محبت کردن همسایه خود میباشد (غلاطیان ۵: ۱۴).
بقدری که فرصت داریم با جمیع مردم احسان بناییم. توجه کنید که کلام خدا میگوید «بقدر فرصت» یعنی اینکه هرگاه موقعیت نیکویی پیش آمد، نه اینکه هرگاه وقت داشتیم دلمان خواست و کار دیگری وجود نداشت و غیره! لحظهای تأمل کنیم و با خود بیندیشیم که همین امروز چند موقعیت کمک به دیگران را از دست داده ایم؟ خدا به ما رحم کند!
ما باید با جمیع مردم، خوبی و احسان نماییم. علی الخصوص با اهل بیت ایمان، یعنی با ایمانداران دیگر و برادران و خواهران مسیحی خود نیکویی نماییم (یوحنا ۱۳: ۳۴-۳۵ را مشاهده کنید).

نه ختنه نه نامختونی، بلکه مخلوقی نو (۶: ۱۱-۱۸)
۱۱ از اینجا به بعد، پولس رسول ادامۀ نامه را با دست خود مینویسد (اول قرنتیان ۱۶: ۲۱؛ دوم تسالونیکیان ۳: ۱۷ را مشاهده کنید).

۱۲ معلمین دروغینی که از اورشلیم آمده بودند (غلاطیان ۲: ۴، ۱۲) میخواستند برای یهودیان ساکن غلاطیه صورتی نیکو در جسم نمایان سازند. آنها میخواستند دل یهودیان ساکن غلاطیه را به دست آورند و به این ترتیب رابطهای خوب با آنها ایجاد کنند چرا؟ چون آنها نمیخواستند از سوی یهودیان غلاطیه مورد آزار و اذیت و جفا قرار گیرند. به این دلیل بود که آنها غیریهودیان را مجبور میکردند که ختنه شوند. یهودیان معتقد بودند که با ختنه شدن و پیروی از قوانین مذهبی یهود میتوان نجات یافت ولی براساس موعظه صلیب مسیح ما فقط به وسیله فیض خدا و ایمان به مسیح مصلوب نجات پیدا میکنیم. به همین خاطر بود که نزد یهودیان ذکر صلیب عیسی، باعث رنجش و حتی توهین آمیز بود. و یهودیان هرکس را که به صلیب و ایمان به عیسی مسیح موعظه میکرد، مورد آزار و اذیت قرار میدادند (غلاطیان ۵: ۱۱ را مشاهده کنید).

۱۳ معلمین دروغین ویهودگران یعنی آنهایی که مختون میشوند، خود به خود به طور کامل از شریعت یهود اطاعت نمیکردند. آنها از غلاطیان میخواستند ختنه شوند، نه برای اینکه نزد آنها اجرای قوانین مذهبی یهود آنقدر اهیمت داشت. بلکه قصد ایشان این بود که به یهودیان فخر بفروشند و به آنها نشان دهند که آنها توانستهاند که امتهای غیر یهودی را به ختنه شدن تشویق کنند. آن معلمین کذبه، افرادی ریاکار بودند با تأکید براهیمت ختنه، آنها باعث شده بودند که غلاطیان از ایمان واقعی و نجات به توسط فیض، دور گردند (متی ۲۳: ۱۳ ؛ لوقا ۱۱: ۴۶ را مشاهده کنید).

۱۴ یهودیان به ختنه و انجام اعمال شریعت افتخار میکردند. ولی پولس تنها به صلیب عیسی مسیح، یعنی به قربانی مسیح و کار بزرگ او برصلیب، فخر میکند.
بیایید لحظهای دربارۀ صلیب تفکر کنیم. از نقطه نظر رومیان، صلیب مظهر شرمساری خجالت، شکنجه، وتوهین و تحقیر بود. صلیب مکان اعدام و نمونۀ کامل ضعف یک نفر محسوب میشد. ولی با این همه، پولس به صلیب فخر میکند. چرا؟ چونکه به وسیلۀ مرگ عیسی مسیح بر روی صلیب است که انسانها نجات خواهند یافت.
پولس رسول دربارۀ صلیب عیسی مسیح چنین میگوید: بوسیلۀ او (صلیب) دنیا برای من مصلوب شد. یعنی اینکه به وسیلۀ صلیب عیسی مسیح، تمام امیال جسم و شهوتهای زندگانی برای او مرده بود، پولس به دنیا و به لذتهای این جهان وقعی نمیگذارد. او فقط به صلیب خداوندش تکیه کرده است (اول قرنتیان ۱: ۱۸، فیلیپیان ۳: ۷-۸ را مشاهده کنید).
نه تنها جهان برای پولس مصلوب شده بود، بلکه پولس نیز خود را برای دنیا مصلوب نموده بود. جسمانیت و طبیعت کهنۀ او با مسیح مُرده بود (رومیان ۶: ۶؛ غلاطیان ۲: ۲۰).

۱۵ در غلاطیان ۵: ۶ میخوانیم که برای پولس رسول تنها چیزی که فایده دارد، نجات از گناهان و دریافت حیات جاودانی است (غلاطیان ۵: ۶ و تفسیر آن را مشاهده کنید). در اینجا نیز، پولس رسول با کلماتی متفاوت همان مطلب را تکرار میکند. به توسط صلیب عیسی مسیح، ما به خلقت تازهای تبدیل شدهایم ما به فرزندان خدا و انسانی نو مبدل گشتهایم (دوم قرنتیان ۵: ۱۷ و تفسیر آن را مشاهده کنید). ما از نو متولد شدهایم (یوحنا ۳: ۵). و خلقت تازه گشتهایم.

۱۶ آنانی که بدین قانون رفتار میکنند، یعنی تمام آن کسانی که از تعلیمات این نامه پیروی میکنند، سلامتی و رحمت بر ایشان باد. آنچه که پولس رسول در این نامه نوشته است، انجیل و اقعی و راستین عیسی مسیح است. تمامی کسانی که بر اساس انجیل رفتار میکنند، اسرائیل خدا و اهل خانوادۀ او هستند. اسرائیل حقیقی متشکل از اولاد جسمانی ابراهیم نمیباشد، بلکه اسرائیل حقیقی خدا، از افرادی که به عیسی مسیح ایمان آورده اند، تشکیل شده است.

۱۷ بعد ازاین هیچ کس مرا زحمت نرساند، زیرا که من در بدن خود داغهای خداوند عیسی را دارم. پولس بارها برای عیسی مسیح و ایمان به صلیب عیسی مسیح شکنجه شد و شلاق خورد و بدنش پر از آثار آن شکنجهها بود (دوم قرنتیان ۱۱: ۳۳-۲۸ را مشاهده کنید). هرکه پولس را زحمت دهد، عیسی مسیح را رنجانده است. باشد که کلیسای غلاطیه از زحمت دادن به پولس خودداری نمایند. در عوض، بهتر است که آنها معلمین دروغین را از پیش خود دور نمایند و پیغام انجیل را از زبان و قلم پولس رسول، گوش کنند.

۱۸ هرچند که پولس در سرتاسر این نامه، بارها غلاطیان را مورد توبیخ و ملامت و سرزنش قرار میدهد ولی با این حال، او آنها را مانند برادران خود دوست میدارد. آنها حالت گوسفندی را دارند که از گله دور افتاده باشند. آنها به دنبال شبان دیگری رفته بودند ولی پولس کماکان ایشان را دوست دارد و برای آنها دعا کرده، ایشان را با این کلمات برکت میدهد: فیض خداوند ما عیسی مسیح با روح شما باد ای برادران.

تفسیر عهد جدید - کتاب غلاطیان فصل 6...