تفسیر عهد جدید - کتاب غلاطیان فصل 1

سلامها (۱: ۱-۵)
۱ پولس رسولی بود که مستقیماً از سوی خدا و از طرف عیسی مسیح برگزیده شده و خوانده شده بود. او دعوت خود را از سوی هیچ انسانی دریافت نکرده بود. درعهد جدید، عنوان رسول به کسی داده میشود که از سوی عیسی مسیح جهت موعظه و بشارت انجیل و بنا کردن کلیساها انتخاب و فرستاده میشود. اغلب رسولان عهد جدید، مسیح قیام کرده را با چشمان خود دیده بودند. پولس درحالی که به منظور دستگیری و جفای مسیحیان به دمشق میرفت، در راه دمشق با عیسی قیام کرده روبرو شد و به این ترتیب او نیز عیسی مسیح را پس از رستاخیزش ملاقات کرد (اعمال ۹: ۳-۶ ؛ ۲۶: ۱۲-۱۵ ؛ اول قرنتیان ۱۵: ۸ رامشاهده کنید). در آن هنگام، او از سوی مسیح دعوت رسالت یافت و مأموریت بشارت انجیل به امتها (غیر یهودیان) به عهدۀ او سپرده شد (اعمال ۹: ۱۵ ؛ ۲۶: ۱-۱۸). اینک پولس با اقتدار رسول عیسی مسیح، به غلاطیان، ونیز به ما، این رساله را مینویسد. پس بر غلاطیان است که سخنان او را شنیده از احکام او اطاعت کنند. و باشد که ما نیز به کلام خدا که به توسط پولس رسول بیان میشود توجه کنیم (رومیان ۱: ۱، افسسیان ۱: ۱ و تفسیر آن را مشاهده کنید).
توجه کنید که چگونه دعوت رسالت پولس از سوی عیسی مسیح و خدا پدر میباشد. عیسی مسیح و پدر یکی هستند. آنها همیشه باهم در اتحاد بوده، اهداف و اعمالشان یکی است. هرچند که در بعضی از آیات از عیسی یاد شده است و در بعضی دیگر از پدر، اما باید این نکته را درک کنیم که پدر و پسر و روحالقدس، درهر امری با یکدیگر کمال هماهنگی را به خرج میدهند.
ما مسیحیان نیز، همانند پولس به توسط عیسی مسیح و پدر به امر خدمت خوانده شدهایم. هرچند ممکن است مانند پولس، اقتدار و توانایی رسول را نداشته باشیم، ولی وظیفه اطاعت از دعوت خداوند، کماکان بر دوش ما وجود دارد. به خاطر داشته باشیم که وظیفۀ خطیر بشارت و دعوت مردم به توبه و نجات، تنها به عهدۀ پولس و یا قهرمانان بزرگ ایمان قرار داده نشده است. وظیفۀ شاگرد سازی و دعوت همسایگانمان به سوی عیسی مسیح بر دوش همۀ مسیحیان میباشد. همۀ ما به همکاری و خدمتگزاری عیسی مسیح دعوت شدهایم. این باور غلط را از ذهن خود دور کنیم که تنها رسولان و اعضای برجستۀ کلیسا قدرت خدمت خدا را دارند. خداوند به همۀ مؤمنین قدرت انجام کارهای بزرگ را عطا فرموده است. بوسیلۀ روحالقدس که در قلب و وجود ما زندگی میکند، ما نیروی لازم جهت انجام کار خدا را دریافت کردهایم. عیسی مسیح خود فرمود: «امین آمین به شما میگویم که هر که به من ایمان آورد، کارهایی را که من میکنم او نیز خواهد کرد و بزرگترین از اینها نیز خواهد کرد، زیرا که من نزد پدر میروم» (یوحنا ۱۴: ۱۲).

۲ مشخص نیست که مخاطبین پولس رسول کدام یک از کلیساهای غلاطیه میباشند. بسیاری از مفسیرین معتقدند که پولس رسول این رساله را به کلیساهای جنوبی ایالت غلاطیه یعنی پسیدیّه، انطاکیه، ایقونیه، لستره، و دربه نوشته است (اعمال ۱۳: ۱۴ ؛ ۱۴: ۱ ؛ ۶، ۲۱-۲۲ ؛ ۱۶: ۱-۲ را مشاهده کنید). در اولین سفر بشارتی خود، پولس رسول از تمامی این شهرها گذر کرده بود و به آنها بشارت داده، کلیساهای خدا را در آن مناطق پیاه نهاده بود.

۳ پولس برای خوانندگان خود دعای فیض و سلامتی میکند. فیض سلامتی دو پایه و ستون اصلی انجیلی میباشند. اول فیض و سپس سلامتی. فیض همیشه درجای اول قرار دارد. همۀ خوبیها، هر نعمتی، وهر زیبایی از فیض خدا سرچشمه گرفته و به خاطر فیض الهی است. به خاطر فیض، خوانده شدهایم. به خاطر فیض بخشایش از گناهان را دریافت کردهایم. به خاطر فیض نجات یافتهایم. محض فیض، عادل شمرده شده، نزد خدا اجازۀ دخول داریم. به خاطر فیض مقدس کرده شدهایم و به لحاظ فیض بود که ما نزد خدا سلامتی داریم. بدون فیض، پیام انجیل خالی و بی محتوا خواهد بود. به خاطر فیض خدا بود که عیسی مسیح به زمین آمده، برای گناهان ما مصلوب شد (آیۀ ۴). فیض خدا مجانی و بی نهایت است. و خدای مهربان از سر رحمت و محبّت خود، فیضش را به کسانی میبخشد که لیاقت دریافت آن را ندارند. بیایید هرگز از شکر و حمد خدا برای جلال فیضش دست برنداریم (رومیان ۱: ۷ ؛ ۱: ۲، ۶ و تفسیر آن را مشاهده کنید).
توجه کنید که فیض و سلامتی هر دو از جانب خدای پدر و خداوند ما عیسی مسیح صادر میشود. پدر و عیسی مسیح، هر دو یکی هستند (یوحنا ۱۰: ۳۰ و تفسیر آن وهمچنین مقالۀ عمومی «عیسی مسیح» را مشاهده کنید). ما مسیحیان به توحید در تثلیت معتقدیم.

۴-۵ عیسی مسیح خود را برای گناهان ما داد تا ما را از این عالم حاضر شریر به حسب ارادۀ خدا و پدر ما خلاصی بخشد. هدیۀ او، نجات او، و فیض او کامل و از هر جهت کافی میباشد. برای دریافت آن فیض، کافی است که به او ایمان آورده، به او اعتماد کنیم.
عیسی مسیح، ما را از شرارت و زشتیهای این عالم حاضر خلاصی بخشیده است. درحال حاضر، این جهان قلمرو شیطان است. شیطان رئیس این جهان است (یوحنا ۱۶: ۱۱)عیسی مسیح ما را از این جهان بیرون نمیبرد، بلکه او ما را از شرارت و گناه این عالم، خلاصی میبخشد (یوحنا ۱۷: ۱۵).

انجیل دیگری نیست (۱: ۶-۱۰)
۶-۷ پولس رسول از رفتار غلاطیان تعجب میکند. غلاطیان در مدت بسیار کوتاهی از انجیبل فیض به سوی انجیلی دیگر برگشته بودند.
دلیل انحراف و برگشتن غلاطیان این بود که بعضی از مسیحیان یهودی نژاد از اورشلیم به غلاطیه رفته بودند و ایمانداران نو ایمان غلاطیه را تحت تأثیر خود قرار داده بودند. آنها از انجیلی دیگر پیروی میکردند. آن «انجیل دیگر»، دریافت نجات به توسل براعمال و پیروی از شریعت بود. این عمل یهودی گران، ایمانداران غلاطیه را مضطرب ساخته بود (آیۀ ۷). پولس میگوید «انجیل دیگر نیست»؛ «انجیل» آنها، خبر خوش نیست. زیرا فقط یک «انجیل» وجود دارد؛ آن انجیل عبارت است از نجات به خاطر فیض و بوسیلۀ ایمان به عیسی مسیح.
غلاطیان چه عمل خطرناک و اشتباهی انجام میدادند! به وسیلۀ موعظه پولس رسول، غلاطیان ایمان آورده، فیض خدا را رایگان دریافت کرده بودند. ولی بدبختانه، اینک میخواهند هم پولس و هم انجیل نجات را ترک کنند. آنها با این عمل خود، فیض خدا را انکار کرده آن را دور میانداختند.
پولس این رساله را به منظور رویارویی با آن معلمان کذبه مینویسد. این معلمان می خواهند انجیل مسیح را تبدیل نمایند. آنها میگفتند که فیض عیسی مسیح برای نجات کافی نیست، وبرای نجات یافتن باید از مقررات شریعت یهود نیز اطاعت نمود. ایگونه تعالیم، باعث بی ارزش یا کم ارزش شدن فیض عیسی مسیح خواهد شد. اگر فیض از انجیل ربوده شود، انجیل دیگر خبر خوشی برای گفتن نخواهد داشت! پولس نمیخواهد که فرزندان روحانی او از انجیل مسیح به سوی «انجیلی دیگر» منحرف شوند.
موضوع مهمی که به هنگام مطالعۀ این رساله باید در نظر داشت این است که پولس رسول این رساله را به منظور مقابله با تعلیمات غلط عدهای مسیحیان یهودی تبار و تعلیم غلط آنها مبنی بر لزوم پیروی از شریعت و آداب و رسوم مذهبی یهود و لزوم ختنه، نوشته است. اهمیت این رساله در این است که این تعالیم (و تعلمیاتی مشابه آن)، هنوز کلیسا را تهدید میکنند. مهم نیست که در چه قرنی زندگی میکنیم و از چه پیشینۀ قومی هستیم، هرجا که برویم، افرادی را پیدا خواهیم کرد که میگویند: «انجام این کار و پیروی از آن رسم و رسوم مذهبی، برای نجات یافتن اساسی و لازم است». این تعلیمی بسیار غلط و مضر و خطرناک میباشد. حقیقت انجیل این است که ا نسانها فقط به واسطۀ فیض و محبّت خدا و هدیۀ عیسی مسیح که به وسیلۀ ایمان دریافت میشود، نجات خواهند یافت. این چکیده و عصارۀ انجیل عیسی مسیح میباشد.

۸-۹ با خواندن این آیات متوجه عمق و میزان اهمیت انجیل و مژده کار خداوند میشویم. هرگز به خود جرات دخل و تصرف در پیام انجیل را ندهید! هیچ واعظ، یا معلمی، حتی فرشته خدا اجازۀ تغییر دادن پیام ا نجیل را ندارد. بنابراین، متوجه میشویم که موعظه و تعلیم کلام خدا چه مسئولیت بزرگ و خطیری است. ما بایستی کلام خدا را با کمال دقت و امانت تعلیم دهیم و در هنگام موعظه کلام منتهای احتیاط را به خرج دهیم. زیرا اگر در بشارت، موعظه و با تعلیم کلام احتیاط لازم را به خرج ندهیم، مشمول «اناتیما» (لعنت ابدی) از سوی خدا خواهیم گشت.
باشد که آنانی که کلام را میشنوند نیز به نوبۀ خود، هشدار کلام را جدی گرفته، در حفظ آن کلام بکوشند و خود را در مقابل فریب و نیرنگ معلمان کذبه حفظ نمایند.

۱۰ مخالفین پولس در غلاطیه، یعنی مسیحیان یهودی نژاد، او را به سعی درجلب رضایت مردم متهم میکردند؛ ایشان میگفتند که پیامی که پولس رسول تعلیم میدهد انجیل واقعی نیست. آنها میگفتند که پولس به منظور جلب رضایت مردم غلاطیه و جمع آوری شاگرد، پیام انجیل را سادهتر از انچه هست نموده و با این کارش تعالیم شریعت یهود را زیر پا میگذارد.
پولس رسول در این آیه اعلام میکند که او در پی رضامندی مردم نیست (اول تیموتائوس ۱: ۲-۶ را مشاهده کنید). برعکس، پولس رسول در این رساله، غلاطیان را به شدت مورد توبیخ قرار میدهد. پولس رسول در این آیه خاطر نشان میسازد که غیر ممکن است که در آن واحد هم رضا مندی مردم را جلب کرد وهم رضای خدا را بدست آورد. پولس میگوید: «اگر تا بحال رضامندی مردم را میخواستم، غلام مسیح نمیبودم». یک رسول و یا یک واعظ انجیل، بایستی بی توجه به سرزنشهای دیگران و مخالفتنهای مردم باشد و با امانت انجیل عیسی مسیح را وعظ کند (اول تسالونیکیان ۲: ۴). مهمترین وظیفۀ یک واعظ و خادم انجیل موعظه و تعلیم کلام خدا، بشارت انجیل عیسی مسیح و هدایت مردم به سوی طریق نجات است (اول قرنتیان ۹: ۱۹، ۲۲-۲۳).

دعوت پولس از سوی خدا است (۱: ۱۱-۲۴)
۱۱-۱۲ در این آیات، پولس به غلاطیان میگوید که او حقیقتاً رسول عیسی مسیح است. او به انجیلی که مستقیماً از سوی عیسی مسیح دریافت کرده است بشارت میدهد. پولس به غلاطیان اطمینان میدهد که تعلیم او از سوی عیسی است. زیرا که من را (انجیل و پیام نجات را) از انسان نیافتم و نیاموختم، مگر به کشف عیسی مسیح (آیۀ ۱۲). پولس اولین مکاشفۀ خود را در راه دمشق دریافت کرد؛ درآنجا بود که پولس برای اولین بار با مسیح قیام کرده روبرو شد (اعمال ۹: ۳-۵).
انجیل مسیح چیزی نیست که ساخته و پرداختۀ فکر انسان باشد. پیام انجیل، همان خبر خوش کار و عمل عظیمی است که خداوند، خود انجام داده است. انجیل، حقیقت و مکاشفۀ کامل و حقیقی خداوند و طریق نجات و رسیدن خدا میباشد.
اغلب ما مسیحیان، پیام انجیل را نخستین بار یا از طریق شنیدن موعظه و یا تعلیم دریافت کردهایم، و یا بوسیلۀ خواندن کلام خدا از پیام نجات آگاه گشتهایم. ولی هستند کسانی که به طور مستقیم به وسیلۀ روحالقدس، با عیسی مسیح آشنا شده، به او ایمان میآورند. نکتهای که باید به آن توجه داشت، این است که روحالقدس هرگز مکاشفهای جدید و تعلیمی مخالف آنچه در کتاب مقدس وجود د ارد نخواهد داد. مکاشفۀ روحالقدس همیشه همسوی تعلیم و پیام کتاب مقدس است. پولس رسول، پیش از آنکه عهد جدید به رشته تحریر دراید. این مکاشفات را از روحالقدس دریافت نموده بود. اگر پولس تعالیم خود را از سوی انسان دریافت کرده بود، پیامش به یک معنا، «تحت نفوذ» آن فرد قرار میگرفت، و او به عوض آنکه رسول تمام عیار مسیح باشد، «شاگرد» یا «رسول درجه دو» محسوب میگردید. ولی پولس، رسولی همطراز با دیگر رسولان مسیح از قبیل کیفا (پطرس)، یوحنا، یعقوب میباشد (آیۀ ۹). پولس تعلمیش را از انسان نیاموخته بود وهیچ فردی پولس را اعزام و ارسال نکرده بود! او رسولی حقیقی است و تعلیمی حقیقی دارد. به نفع غلاطیان است که این نکته را فراموش نکنند!
باشد که ما نیز به این حقیقت شک نکنیم! بسیاری از اطرافیانمان در این جهان حاضر، شکاک و بی دین هستند. آنها میگویند: «دانستن حقیقت امکان پذیر نیست!» میگویند: «همۀ ادیان خوبند و همگی قادرند که بشریت را به سوی خدا و بهشت رهنمون شوند!» ولی این افراد در اشتباهند. انجیل مسیح، تنها خبر خوش جهت بشریت است. عیسی مسیح فرمود: «من راه و راستی و حیات هستم. هیچ کس نزد پدر جز به وسیلۀ من نمیآید» (یوحنا ۱۴: ۶).

۱۳-۱۴ پولس رسول در اینجا به شرح وقایع زندگی پیش از ایمان خود و چگونگی ایمان آوردنش میپردازد. پیش از آنکه با عیسی روبرو شود و ایمان آورد، پولس با جدیت و خشونت تمام به تعقیب و دستگیری مسیحیان میپرداخت و کلیساها را مورد آزار و اذیت قرار میداد (اعمال ۸: ۳ ؛ ۹: ۱-۲ ؛ ۲۲: ۴). او با غیرت و تعصب وصف ناپذیری از یهودیّت پیروی میکرد (اعمال ۲۲: ۳ ؛ فیلیپیان ۳: ۴-۶) یهودیان معتقد بودند که تنها بوسیلۀ پیروی از احکام شریعت، نجات خواهند یافت، و پولس رسول نیز پیش از ایمانش کاملاً با این اعتقاد موافق بود. ولی اکنون، پولس تعلیمی متفاوت دارد. اینک او اعلام میکند که نجات، تنها به وسیلۀ ایمان به عیسی مسیح مُیسر میباشد. همان عیسایی که تا چندی پیش پیروانش را مورد شکنجه و آزار قرار میداد! فقط خدا قادر بود که باعث این چنین تغییری در قلب و ذهن پولس گردد.

۱۵ پیش از آنکه پولس پا به جهان گذارد، خدا او را برای خدمت رسالت جدا نموده بود. به همین شکل، خداوند تک تک ما را نیز پیش از تولدمان (مزمور ۱۳۹: ۱۳-۱۶). حتی پیش از بنیاد عالم در او (عیسی مسیح) برگزید تا درحضور او در محبت مقدس و بی عیب باشیم (افسسیان ۱: ۴). خدا ما را برحسب اعمال نیکو و قابلیبتهای مثبتمان برنگزیده است؛ بلکه تنها دلیل انتخاب ما، فیض و محبت بیکران الهی میباشد. پولس در اینجا به این نکته اشاره نموده میگوید: خدا... به فیض خود مرا خواند (اول قرنتیان ۱۵: ۹-۱۰ را مشاهده کنید). برگزیدگی ما به لیاقت ما بستگی ندارد ؛ زیرا خدا پیش از تولدمان، ما را برگزیده است.
اکنون این سوال مطرح میشود که «خدا ما را برای چه منظوری برگزیده است؟» نخست، او ما را برای دریافت نجات انتخاب نموده است. دوم اینکه، خدا ما را برگزید تا فرزندان او شویم (افسسیان ۱: ۵) تا اینکه هم ارث با مسیح گردیم (رومیان ۸: ۱۷). سوم اینکه، خدا ما را به منظور انجام عمل و وظیفهای که برایمان مقرر فرموده است، انتخاب میکند (افسسیان ۲: ۱۰). به عنوان مثال، خداوند پولس را برای بشارت و رساندن پیام انجیل به امتها، انتخاب نموده بود (آیۀ ۱۶).

۱۶ در اینجا پولس مینویسد: خدا... رضا بدین دارد که پسرخود را در من آشکار سازد. کافی نیست که مسیح به ما آشکار شود؛ بلکه خداوند بایستی در ما نیز آشکار گردد. مسیح یا روح پاک عیسی (روحالقدس)- باید در ما زندگی کند و در ما بماند. در غیر این صورت دینداری ما خالی از واقعیت و میان تهی خواهد شد و در زندگی روحانی مان به عوض قدرت و پیروزی، ضعف و شکست تجربه خواهیم نمود.

۱۷ از زمان توبه و ایمان آوردن پولس تا اولین دیدار با رسولان دیگر مانند پطرس و یعقوب برادر خداوند، سه سال طول کشید. او از کسی درس نیاموخت و به طور مستقیم از سوی خدا و عیسی مسیح تعلیم یافته بود.
می دانیم که پس از ملاقات با خدا و توبه کردن و ایمان آوردنش، پولس برای مدتی به میان اعراب رفت. ولی از اینکه در آن مدت پولس چکار میکرد و از چگونگی آن دوران اطلاعی در دست نیست. بعید نیست که او آن دوران را به دعا و تفکر و مطالعۀ کتاب مقدس (عهد عتیق) گذرانده باشد. ممکن است که او در خلال آن مدت، دربارۀ چگونگی و جزئیات دعوتش از سوی خدا تفکر میکرده است و از خدا تعلیم میگرفته است.
پس از گذراندن مدتی در عرب، پولس به دمشق رفت. پس از گذراندن سه سال در دمشق، بالاخره پولس به اورشلیم مراجعت نمود (آیۀ ۱۸).
میبینیم که پولس نیازمند به یک دورۀ آمادگی جهت خدمت بود. جهت خدمت خدا، ما نیز به یک دوره آمادگی محتاج میباشیم. هیچ یک از ما، به خودی خود و یکباره به بلوغ روحانی دست پیدا نمیکنیم. ارادۀ خدا این است که ما را به صورت پسرش عیسی مسیح مبدل سازد و این امر محتاج به صبر و گذشت زمان است. برای مثال دوران آماده سازی موسی قهرمان بزرگ عهد عتیق، چهل سال به درازا کشید. در نتیجه، زمانی که موسی آمادگی رسالت را یافته و خداوند او را به خدمت گرفت، موسی هشتاد ساله بود (خروج ۷: ۷ ؛ اعمال ۷: ۲۳، ۳۰) فکر نکنیم که ما بدون آماده شدن، قادر به انجام دادن کار خداوند میباشیم.
به خاطر فیض خدا خوانده شده ایم؛ و به واسطه فیض خدا آماده خواهیم شد. خدا هر روزه تک تک ما را آماده میسازد و این عمل بازسازی ما تا آخرین لحظۀ حیاتمان ادامه خواهد داشت. بر ما مسیحیان لازم است که تا آخرین لحظه زندگی خود، عمقهای فیض و محبت و رحمت خدا را تجربه نماییم.
همه چیز از فیض خداست به خاطر فیض خداست که ستارگان و اجرام آسمانی در مدارهای خود قرار دارند. به خاطر فیض خداست که کرۀ زمین در فاصلۀ کاملاً مناسب از خورشید قرار گرفته است، و به دلیل فیض خدا است که کرۀ زمین نه ذوب میشود و نه منجمد میگردد. به دلیل فیض خداست که زندگی میکنیم. میخوریم و میخندیم و نفس میکشیم، خداوند توانا برای پیش برد نقشههای خود به انسانهای ضعیف همچون ما نیاز ندارد. همۀ هستی و نظام کائنات براساس فیض الهی ما نیز در گرو وفاداری و خوبی ما نمیباشد. او ما را به خاطر آنچه که میکنیم محبت نمیکند؛ بلکه ما را آنگونه که هستیم دوست میدارد. دلیل خدا برای دوست داشتن ما این است که او پدر ماست و مانند پدری مهربان، فرزندان خود را محبت میکند. و باز به لحاظ فیض اوست که ما فرزندان او گردیده ایم! پس اینک، خواهران و برادران عزیز، با توجه به این محبت بدون شرط خداوند، بیایید در زندگی خود و در رفتارمان با یکدیگر، در پی ستایش جلال فیض خداوند باشیم (افسسیان ۱: ۶).

۱۸ پولس بالاخره پس از سه سال، موفق به دیدار پطرس رسول شد. پولس درس رسالت را از پطرس نیاموخته بود. از این سبب، از لحاظ رتبه و قدرت و اختیارات رسالت، پطرس و پولس در یک ردیف قرار دارند چرا پولس خود را به نوشتن این مطالب ملزم میداند؟ دلیل این کار، سخنان دشمنان پولس در غلاطیه میباشد که میگفتند پطرس رسول واقعی عیسی مسیح است و پولس از امتیاز رسالت خداوند بی بهره است.
درکتاب اعمال رسولان ۹: ۲۶-۳۰، شرح این ملاقات پطرس و پولس ذکر گردیده است.

۱۹-۲۰ منظور از «سایر رسولان»، عمدتاً آن شاگردان مخصوص عیسی مسیح بود که به نام رسولان و یا حواریون معروف شده بودند. ولی به انضمام آن یازده حواری، عیسی مسیح شاگردان و رسولان دیگری نیز داشت، که یعقوب برادر خداوند نیز از آنها محسوب میشد (اول قرنتیان ۱۵: ۷). در زمان نگارش این رساله، یعقوب رهبر کلیسای اورشلیم (یا کلیسای مادر) بود (اعمال ۲۱: ۱۸؛ غلاطیان ۲: ۹) در اینجا پولس میگوید که در ملاقاتش، موفق به دیدن رسولان دیگر نشد و تنها با پطرس و یعقوب ملاقات نموده است.

۲۱ پولس فقط پانزده روز در اورشلیم ماند (آیۀ ۱۸). او در اورشلیم و نواحی اطراف آن موعظه نکرد و به کار بشارت نپرداخت، بلکه پس از ملاقاتش با پطرس و یعقوب، به نواحی سوریه و قیلیقیه رفت تا به امتها بشارت دهد.

۲۲-۲۴ کلیساهای یهودیه هنوز از پولس به عنوان شکنجه گر سابق یاد میکردند به وی اعتماد کامل نداشتند. آنها از اعمال شریر و بد گذشتۀ پولس آگاه بودند. از انجا که پولس به کلیساهای یهودیه موعظه نکرده بود، ایشان با پولس جدید و تغییراتی که در زندگی او به وقوع پیوسته بود آشنا نبودند معهذا، ایشان میدانستند که خداوند پولس را برگزیده است و او را به عنوان رسول خود انتخاب نموده و زندگی او را بکلی دستخوش تغییر کرده است. آنها از خدمات پولس در نواحی سوریه و قیلیقیه آگاه بودند و خدا را به خاطر وجود پولس تمجید میگفتند. آن کسانی که تا دیروز مورد آزار و اذیت پولس قرار داشتند، امروز خدا را برای وجود پولس شکر میگفتند! ولی مسیحیان غلاطیه که هرگز از پولس رسول بدی ندیده بودند از وی رویگردان گردیده بودند! آنانی را که پولس مثل فرزندان خود محبت مینمود امروز از او رویگردان شده بودند.

تفسیر عهد جدید - کتاب غلاطیان فصل 6...